2 maart! De uitnodiging hing hier al een paar weken aan het prikbord. Het was een datum om naar uit te kijken, want dan zouden de derdeklassers hun toneel brengen, waar ze een maand aan gewerkt en naartoe geleefd hadden. De zaal zat afgeladen vol met toeschouwers, iedereen vol verwachting ...
En toen traden ze binnen, die derdeklassers, één voor één, in stilte, en gingen een plaats zoeken op het podium. Reeds voor het eerste woord werd gezegd, was de zaal gevuld met een soort groepsgeest, een harmonie, heel sterk, heel mooi.
God werd bezocht door een schare engelen, die hem overspoelden met slechte boodschappen. Zowel mens als dier waren op het slechte pad en hielpen langzamerhand de wereld om zeep. Gelukkig was er ook engel Michaël, die God vertelde over Noach, een rechtschapen man. Hij zou de ark gaan bouwen en mens en dier van de ondergang redden wanneer de zondvloed kwam.
Tussen de dialogen door werden we getrakteerd op mooie fluitpartijen en liederen, af en toe begeleid door een derdeklasser die zich ontpopte van acteur/actrice tot instrumentalist(e) en dan weer probleemloos terug in zijn/haar rol kroop.
En het waren niet zomaar liederen. Neen, het was een internationaal repertoire. Ik denk dat ik wel vijf verschillende talen gehoord heb. Ze klonken hemels mooi bovendien en bezorgden mij probleemloos een aantal kippenvelmomenten om nooit te vergeten.
Bedankt juffie Kristien, die het stuk schreef, juffie Sophie en derdeklassers om dit pareltje tot bij ons te brengen!

Ilse, mama van Daan